تفاوت جوشکاری و لحیم کاری چیست ؟ | ذکر تفاوت ها

جوشکاری و لحیم کاری دو فرایند اتصال قطعات به یکدیگر هستند. با این حال تفاوت هایی در این دو روش اتصال قطعات وجود دارد. به همین دلیل سوالات زیادی در ذهن مردم مخصوصا افراد غیرمتخصص در امر جوشکاری و لحیم کاری پیش می آید. به همین جهت ابتدا به توضیح این دو فرایند می پردازیم و سپس به سراغ ذکر تفاوت جوشکاری با لحیم کاری خواهیم رفت.

جوش کاری در واقع اتصال دو یا چند قطعه فلزی یا غیر فلزی به یکدیگر است که از قدیم الایام در صنایع مختلف انجام می شود. در جوشکاری، اتصال با ذوب شدن قطعات و جوش خوردن آن ها به هم در یک نقطه انجام می شود.

لحیم کاری هم فرایندی است که برای اتصال قطعات از آن استفاده می شود، با این تفاوت که در آن از یک ماده پایه به نام سیم لحیم برای اتصال استفاده می شود و اگر این فرایند به درستی انجام شود، اتصال می تواند دائمی باشد.

برای کسب اطلاعات بیشتر درباره تفاوت جوشکاری و لحیم کاری، حتما تا آخر این مقاله با ما همراه باشید. ضمنا اگر می خواهید با تجهیزات لحیم کاری و یا تجهیزات جوشکاری آشنا شوید، روی لینک مربوطه کلیک کنید.

یکی از سوالاتی که اغلب برای افراد مبتدی پیش می آید، این است که جوشکاری و لحیم کاری چه تفاوتی با یکدیگر دارند؟ آیا می توان به جای جوشکاری، لحیم کاری انجام داد؟

در پاسخ به این پرسش لازم به ذکر است که جوشکاری و لحیم کاری علی رغم ماهیت یکسان (هر دو فرایندی برای اتصال قطعات به یکدیگر هستند)، در موارد بسیاری با هم تفاوت هایی دارند که در این بخش به صورت مفصل به تفاوت لحیم کاری و جوشکاری خواهیم پرداخت. بنابراین پیشنهاد می کنیم تا انتها با ما همراه باشید.

تفاوت این دو فرایند عبارتنداز :

مهم ترین عامل انجام این دو فرایند، گرما و حرارت است. منبع گرما جوشکاری و لحیم کاری با یکدیگر متفاوت است. برای ایجاد گرما در جوشکاری از قوس الکتریکی و پرتوی لیزری استفاده می شود.

از لحیم کاری برای اتصال قطعات کوچک مثل قطعات SMD استفاده می شود اما جوشکاری بیشتر برای اتصال قطعات بزرگ استفاده می شود. بنابراین نوع قطعاتی که با جوشکاری و لحیم کاری به هم متصل می شوند، متفاوت هستند.

در لحیم کاری از از دمای زیر 450 درجه سانتی گراد استفاده می شود و میزان دقیق آن به نوع ماده لحیم بستگی دارد ولی در جوشکاری از دمای بالای 450 درجه سانتی گراد استفاده می شود و این دما، پایین تر یا مساوی دمای ذوب مواد پایه است. در جوشکاری با اعمال دمای بالا، مولکول های سطحی هر دو قطعه با فشار یا گرما به سطوح یکدیگر انتقال پیدا کرده و جوش می خورند.

شاید برخی از خوانندگان عزیز ندانند شار چیست ؟

شار ماده ای است که برای تمیز کردن سطوح و جلوگیری از اکسید شدن از آن استفاده می شود. در واقع شار روی سطح مورد نظر قرار می گیرد که هم مانع اکسید شدن و هم باعث برقراری اتصال قوی می شود. 

در لحیم کاری از روغن لحیم یا مایع فلاکس به عنوان شار استفاده می شود تا سطح مورد نظر از مواد اضافی پاک شود ولی در جوشکاری الزامی به استفاده از شار وجود ندارد و بیشتر به نوع جوشکاری بستگی دارد.

یکی از مهم ترین تفاوت های جوشکاری با لحیم کاری ، همین مورد است.

در لحیم کاری ماده ای به اسم لحیم ذوب می شود و باعث اتصال بین قطعات می شود، بنابراین چون قطعات ذوب نمی شوند، پس مشکلی برای آن ها بوجود نمی آید. در صورت نیاز هم می توان لحیم را مجدد ذوب و اتصال را قطع کرد ولی در جوشکاری به خاطر اعمال فشار و گرما، بخشی از قطعه تغییر شکل می دهد. پس تغییر شکل در این دو فرایند یکی از مهم ترین و بارزترین تفاوت ها به حساب می آید.

اتصالات که با جوشکاری ایجاد می شوند قوی تر از اتصالات حاصل از لحیم کاری هستند. اتصالات حاصل از جوشکاری اگر به درستی ایجاد شده باشند، می توانند بار زیادی را تحمل کنند ولی در لحیم کاری، اتصالات قدرت زیادی ندارند. اگر به محل اتصال لحیم کاری، نیروی زیادی وارد شود، احتمال شکستگی هم وجود دارد زیرا اصلا ماهیت لحیم کاری برای تحمل بار نیست بلکه برای ایجاد تماس های الکتریکی هستند.

برای جلوگیری از چسبیده شدن جرقه های جوشکاری می توانید از اسپری جوشکاری co2 استفاده کنید.